Το επιτόκιο της ελευθερίας

Η επανιδιωτικοποίηση του χρέους προϋπόθεση της ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας

 

 

Ήταν τελικά ακριβό το επιτόκιο της εξόδου μας στις αγορές; Το ερώτημα που τέθηκε, από αυτούς που τέθηκε, είναι λάθος και προφανώς παραπειστικό. Διότι η ελευθερία δεν έχει  τιμή και η σταδιακή προσπάθεια της χώρας να χρηματοδοτείται από τις αγορές είναι για να μην υπάρξει 4ο Μνημόνιο, το οποίο κάποιοι εκτός το επιδιώκουν για λόγους πολιτικο-οικονομικής επικυριαρχίας και κάποιοι εντός για την παλινόρθωση του παλιού καθεστώτος.

Η σπέκουλα με τα χρηματοοικονομικά της χώρας της δεξιάς και των συστημάτων συμφερόντων που την στηρίζουν είναι γνωστή από την εποχή των υποτιμήσεων της δραχμής του Ανδρέα Παπανδρέου. Έφθασε δε στο απόγειό της την περίοδο Απριλίου 2014-Ιανουαρίου 2015 με την άτυπη πρόσκληση για έξοδο των κεφαλαίων από τις τράπεζες. 

 

Τώρα είναι με το επιτόκιο …και η σκοπιμότητα φαίνεται, μετά την επιτυχία της έκδοσης, από το γεγονός ότι συμπεριλαμβάνεται στα «αποδομητικά» επιχειρήματα το κόστος της έκδοσης 1,9 εκατ. ευρώ ως ένα ακόμη σκάνδαλο της κυβέρνησης. Αυτά είναι επιχειρήματα ακραίου λαϊκισμού.

Εκεί όμως που οι αποκαλύψεις είναι εντυπωσιακές, είναι στον γερμανικό τύπο. Η συντηρητική Welt κάτω από τον  τίτλο  "Η Ελλάδα μπορεί πάλι να καταπολεμήσει τα χρέη με χρέη" ομολογεί: «Στη Γερμανία τουλάχιστον είναι σχεδόν αδύνατο να εξηγηθεί πολιτικά ότι η Ελλάδα αρχίζει πάλι να δανείζεται από ιδιώτες πιστωτές». Και διαπιστώνει… «γιατί από την άλλη οι δημόσιοι πιστωτές, δηλαδή οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών της ευρωζώνης, θα κληθούν του χρόνου να παραιτηθούν από επιστροφές δανείων ύψους δισεκατομμυρίων, επειδή το ελληνικό χρέος δεν θα μπορεί να αποπληρωθεί». Η ανάλυση είναι επιεικώς σατανική! Στο ίδιο κλίμα κινούνται -μετά την πρώτη έκπληξη της σχετικής επιτυχίας- και οι άλλες εφημερίδες με το που έλαβαν «γραμμή» από το υπουργείο του κυρίου Σόιμπλε.

Για την εγχώρια αντιπολίτευση η έξοδος στις αγορές έχει και μια άλλη πιο βαθιά, ψυχαναλυτική ίσως, εξήγηση. Η διαδικασία επιστροφής στον ελεύθερο δανεισμό αποκαλύπτει ένα καταχωνιασμένο στο ντουλάπι της λήθης των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης μυστικό. Πρόκειται για το βάρος της αβάσταχτης ενοχής για το έγκλημα της μεταφοράς του ελληνικού χρέους από τα χέρια των ιδιωτών στα χέρια κρατών, εξ ου και ο προσδιορισμός «αποικία χρέους». Η ευθύνη του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας γι΄  αυτό είναι ιστορική.

Τελικά έπεσε ο ιστορικός κλήρος στην κυβέρνηση της αριστεράς να βγει στις αγορές και δι΄ αυτών να επιδιώξει την ανάκτηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας. Αρχίζει να γίνεται σαφές πως η ελευθερία περνάει μέσα από την επανιδιωτικοποίηση του χρέους! Υπό αυτές τις συνθήκες το επιτόκιο της ελευθερίας δεν έχει και τόσο βαρύνουσα σημασία μέσα στον βάλτο του ελληνικού χρέους. Άλλωστε στον πολιτισμένο κόσμο μας, τα χρέη δεν είναι για να εξοφλούνται, αλλά για να εξυπηρετούνται…

του Μάκη Ανδρονόπουλου